KWEEK MET SINT HELENAFAZANTJE.

Nadat ik een aantal jaren grote parkieten en papegaaien heb gekweekt, ben ik in 2006 min of meer overgestapt op de kleinere Afrikaanse tropische soorten, zoals blauwfazantjes, goudbuikjes, vuurvinken, blauw grijze roodstaartjes, teugelastrildes etc.

Ik heb hiervoor een mooie grote volière met een ruim nachthok. De buitenvlucht is 10 meter lang, 3, 5 meter breed en 2, 5 meter hoog. De achterzijde is dichtgemaakt met planken en daar tegen aan zit gaas, zodat de beplanting hier prachtig in kan groeien.
Het dak bestaat uit doorzichtige golfplaten, met daar tegen aan gaas.
Verder groeit er van alles in de buitenvlucht, zoals vlier, diverse grassoorten, dennenboom etc.
Tevens heb ik een klein vijvertje in de buitenvlucht aangelegd, waarin de vogels een bad kunnen nemen.
Deels in de buitenvlucht staat het nachthok, dat een afmeting heeft van 3 x 2,5 meter en ruim 2,5 meter hoog is.
In de buitenvlucht gaf ik de vogels diverse nestgelegenheden, bestaande uit kleinere en grotere gevlochten korfjes, nestkastjes van verschillende afmetingen en diverse groottes van invlieggaten, traliekastjes, schaaltjes etc. De vogels hadden dan ook volop keus om een nest te maken.
Ik heb in deze volière diverse soorten vogels ondergebracht en ook verschillende koppels.
Naast eerder genoemde soorten heb ik ook een koppel oranjewevers, een koppel putters, twee koppels roodkop aurora-astrildes, een koppel vuurvinken en Sint Helenafazantjes in deze volière ondergebracht.
Als voedsel verstrekte ik de vogels dagelijks een goed tropenzaadmengsel, sijzenzaad, kiemzaad met eivoer en uiteraard klevend voer, in de vorm van een 20 tot 30 meelwormen, wat diepvries pinky’s en diepvries buffalows, gemengd door het eivoer.
Als er jonge vogels zijn, dan doe ik een levend voer ronde extra, dat ik gewoon op de grond uitstrooi.
Het merendeel van de meelwormen wordt verorberd door de Japanse nachtegalen, maar ook de oranjewevers lusten ze wel.
Het broedjaar 2008 is erg succesvol geweest en ik kweekte een zevental jonge Japanse nachtegalen, verschillende goudbuikjes, een groot aantal blauwfazantjes en blauwkop blauwfazantjes, drie putters.
Verder kweekte ik er met de Sint Helenafazantjes, waarvan ik er drie koppels in gehuisvest heb.
Voorzover door mij waargenomen werd er door deze drie koppels niet gevochten. Wel was het zo, dat als ze een keer een nest hadden, ze de andere Sint Helenafazantjes er niet vlak in de buurt wilden hebben. Ik vermoed, dat de man zich hier het meest mee bezig hield, maar zekerheid heb ik niet, omdat het geslachtsonderscheid uiterlijk niet waarneembaar is.
Begin juli 2008 zag ik, dat een van deze Sint Helenafazantjes  druk aan het baltsen was met een grashalm in zijn snavel en soms bracht hij een welluidend liedje ten gehore. De staart was wijd uitgespreid en werd driftig heen en weer bewogen.
Al snel daarna bouwden ze  tegen de achterwand, tussen de coniferen een bolvormig nest, met een uitgang iets naar onderen gericht. Het nest werd door beide vogels gebouwd en was binnen drie dagen gereed. Als nestmateriaal gebruikten ze grashalmen, hennepvezel en sisal touwvezel. Opvallend was, dat het nest aan de binnenkant bekleed werd met de knopjes van lavendelbloemen, die juist in de volière aan het bloeien waren. De binnenkant van het nest zag dan ook helemaal paars/blauw van deze bloemen. Ook tijdens het bouwen ging het baltsen regelmatig door.
Op de foto is nog een geringe hoeveelheid zichtbaar.
Na een paar dagen zag ik, dat telkens een van de beide Sint Helenafazantjes voortdurend op het nest zat en ik vermoedde dan ook, dat er eieren gelegd waren. Dat klopte, want bij een nestcontrole zag en voelde ik, dat er 5 of 6 effen wit gekleurde eitjes in lagen.Deze eitjes werden door beide oudervogels afwisselend bebroed. Na een dag of 12 zag ik, dat de beide oudervogels voedsel naar het nest brachten en toen ik het nest inspecteerde bleek, dat er drie jonge Sint Helenafazantjes in het nest lagen. Tevens waren er nog twee eieren, maar die bleken later niet bevrucht te zijn.  Verder zag ik, dat de beide Sint Helenafazantjes veelal de pinky’s  als voedsel namen en daarmee in het nest de jongen voerden. Ook het andere levend voer werd gegeten, maar in mindere mate.
Ik heb de drie jongen na 6 dagen geringd met ringmaat 2,3 mm. Ik wreef hiervoor eerst mijn handen wat door de coniferenhaag, zodat ze daarnaar roken. De jongen kon ik met een lange lepel uit het nest halen, hierna ringen en vervolgens weer terug. De beide oudervogels hadden hiertegen geen bezwaar, want ik zag en/of hoorde ze niet, toen ik deze handelingen verrichtte, maar waarschijnlijk hielden ze mij wel in de gaten.
Wel zag ik, dat er nog een tweetal andere jonge vogels waren, welke al waren uitgevlogen en welke ik helaas niet had geringd. Ik had niet gemerkt waar ze uitgebroed waren. Later bleek, dat dit ook twee jonge Sint Helenafazantjes waren, kennelijk van een ander koppel.
Na ongeveer 16 dagen zag ik, dat de jongen uit het nest waren. Ze werden nog zeker een veertien dagen door de beide ouders gevoerd en inmiddels zijn ze zelfstandig.
Ze zijn vrij grauw van kleur en de golftekening ontbreekt geheel. De snavel is verder zwart. Na enkele maanden zullen ze ongetwijfeld uitkleuren en zal de kenmerkende golftekening en de oogstreep zichtbaar worden.
Momenteel hebben de beide Sint Helenafazantjes een nieuw nest gemaakt in een gevlochten korfje, dat ook tussen de coniferen hangt. Het nest is dit keer aan de binnenkant niet bekleed met knopjes van de bloeiende lavendel, omdat deze inmiddels is uitgebloeid. Ze hebben 5 eieren in dit nest gelegd en ze zijn volop aan het broeden.
Hoewel ik alle jonge vogels nog in deze volière heb rondvliegen, zijn er toch verschillende soorten momenteel weer aan het broeden. Ook de goudbuikjes en de vuurvinken broeden weer. Dit alles is waarschijnlijk ook mogelijk, omdat er volop schuilgelegenheden in de volière zijn.

Op de foto ziet u een gedeelte van de bewoners van mijn volière, zowel jonge als oude vogels.


Eef Willemsen.
Ens.